Хай ня возьме, бы леў, жыцьця майго і не разарве мяне, калі некаму ратаваці!
ён падпілноўвуе ў засадзе, быццам леў у гушчары сваім; сочыць, каб улавіць убогага; хапае гаротніка, уцягваючы яго ў свае сеці;
Яны разявілі ляпы свае на мяне, быццам леў дзікі, што рыкае.
Будзьце цьвярозымі, чувайце, бо вораг ваш, д’ябал, як ле́ў рыкаючы ходзіць, шукаючы, каго праглынуць.
І адзін із старыкоў кажа мне́: Ня плач! Вось, ле́ў, што з роду Юдавага, карэ́нь Давідавы, перамог, каб разгарнуць кнігу й зьняць се́м пячацяў яе́.
ды гукнуў ён голасам вялікім, быццам ле́ў рычы́ць; і, як гукнуў ён, прамовілі се́м грымотаў галаса́мі сваімі.
