ды кладзе на яго прылады сьмерці: стрэлы Свае Ён робіць палючымі.
Пусьціў стрэлы Сваё і раскінуў іх — множства маланак, ды ўскаламуціў іх.
бо Ты іх павернеш наўцекі, із луку Твайго пусьціш стрэлы ў твар іхні.
Бо стрэлы Твае пранізалі мяне, і рука Твая на мяне лягла.
Вострыя стрэлы твае, ад іх палягуць народы, і праткнуць яны сэрцы ворагам царавым.
Душа мая міжы львоў, я ляжу сярод тых, што палаюць агнём, сярод людзей, што зубы іх — дзіды і стрэлы, языкі-ж — мячы вострыя.
Няхай счэзнуць яны, як вада, што разьлілася; няхай паламаюцца стрэлы ім, як будуць нацягіваць!
што язык свой, як меч, навастрылі, свае стрэлы — калючыя словы — паклалі на лук,
Там Ён скрышыў стрэлы луку, шчыт і меч ды вайну. (Зэля)
Патокамі воднымі люнулі хмары густыя; грымелі аблокі, і лёталі стрэлы Твае.
Вострыя стрэлы ваякі ды вугальле яноўцавае.
Быццам стрэлы ў магутнай руцэ, гэтак — сыны маладыя.
Блісьні маланкай ды іх расьцяруш, пашлі стрэлы Твае ды іх пражані!
