Патокі рачныя ўзьвесяляюць Божае места, сьвятую сялібу Найвышэйшага.
Чаму вы, горы шматверхія, завісна глядзіцё на гару, што Госпад выбраў яе на сялібу Сабе? Але, і навекі Госпад жыць тамака будзе.
Яны пусьцілі з агнём Сьвятыню Тваю, сялібу іменьня Твайго апаганілі да грунту.
Адапхнуў Ён сялібу ў Сіломе, палатку, дзе жыў між людзьмі;
Хадзем у сялібу Ягоную, суклонімся прад падножжам стоп Яго.
Бо Госпад выбраў Сыон, на сялібу Сабе пажадаўшы, ды мовіў:
