дзе народжаны Кароль юдэяў, бо (мы) убачылі зорку Ягоную на ўсходзе і прыйшлі пакланіцца Яму.
І даруй нам грахі нашыя, як і мы даруем даўжніком нашым.
Многія скажуць Мне ў той дзень: Госпадзе! Госпадзе! ці ня Тваім Імем (мы) прарочылі? і ці ня Тваім Імем (мы) выганялі дэманаў, і ці ня Тваім Імем (мы) многія цуды ўчынялі?
Тады прыходзяць да Яго вучні Яанавы, кажучы: чаму мы і хварысэі посьцім шмат, а вучні Твае ня посьцяць?
гавораць: мы ігралі вам на жалейцы, і вы ня скакалі; (мы) пелі вам жалобныя песьні, а вы ня плакалі.
Ён жа сказаў ім: варожы чалавек гэта зрабіў. А рабы сказалі яму: хочаш, тады (мы) пойдзем, выпалем яго?
Яны ж разважалі між сабою, кажучы: хлябоў ня ўзялі (мы).
Тады прыступіўшыся насамоце вучні сказалі Ісусу: чаму мы ня змаглі выгнаць яго?
Тады адказаўшы Пётр сказаў Яму: вось мы пакінулі ўсё і пайшлі ўсьлед за Табою; што ж будзе нам?
вось мы ўзыходзім у Ярузалім, і Сын Чалавечы будзе прада́ны архірэям і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьмерць;
І пасылаюць да Яго вучняў сваіх з гірадзіянамі, кажучы: Настаўнік! мы ведаем, што Ты праўдзівы і шляху Бога ў праўдзе вучыш і нікому ня дагаджаеш; бо ня глядзіш на аблічча людзей.
і кажаце: калі б мы былі ў дні ба́цькаў нашых, дык ня былі б саўдзельнікамі іхнымі ў крыві прарокаў.
Тады праведнікі адкажуць Яму кажучы: Госпадзе! калі (мы) бачылі Цябе галадаючым і накармілі ці сьмягнучым і напаілі?
І калі (мы) бачылі Цябе падарожным і прынялі альбо няапранутым і адзелі?
Альбо калі (мы) бачылі Цябе хворым ці ў вязьніцы і прыйшлі да Цябе?
Тады і яны адкажуць Яму кажучы: Госпадзе! калі мы бачылі Цябе галадаючым ці сьмягнучым, ці падарожным, ці няапранутым, ці хворым, ці ў вязьніцы, і ня паслужылі Табе?
У першы ж дзень Праснакоў прыступіліся вучні да Ісуса кажучы Яму: дзе хочаш, каб (мы) прыгатавалі Табе есьці Пасху?
другіх ратаваў, а Самога Сябе ўратаваць ня можа. Калі Ён Кароль Ізраэля хай цяпер жа сыйдзе з крыжа, і (мы) паверым Яму.
кажучы: пане! мы ўспомнілі, што Ашуканец Той, як быў яшчэ жывы сказаў: цераз тры дні буду ўваскрэшаны.
кажучы: скажыце: вучні Ягоныя прыйшоўшы ноччу ўкралі Яго калі мы спалі.
І калі (чуткі) пра гэта дойдуць да правіцеля мы пераканаем яго, і зробім вас свабоднымі ад няпрыемнасьцяў.
І (ён) адразу ўстаў, і, узяўшы пасьцелю, выйшаў перад усімі, так што ўсе пачалі давацца дзіву і славіць Бога, кажучы: ніколі такога (мы яшчэ) ня бачылі.
А Ён спаў на карме, на падушцы. І будзяць Яго і кажуць Яму: Настаўнік! няўжо Цябе ня рупіць што мы гінем?
І калі Ён увайшоў у дом, вучні Ягоныя пыталіся ў Яго насамоце: чаму мы ня змаглі выгнаць яго?
А Яан загаварыў да Яго кажучы: Настаўнік! (мы) бачылі нейкага (чалавека), які выганяе дэманаў Імем Тваім, а ня ходзіць за намі; і забаранілі яму, бо ня ходзіць за намі.
І пачаў Пётра гаварыць Яму: вось мы пакінулі ўсё і пайшлі сьледам за Табою.
Вось мы ўзыходзім у Ярузалім, і Сын Чалавечы будзе прада́ны архірэям і кніжнікам, і засудзяць Яго на сьмерць і перададуць Яго паганам (на сьмерць).
І яны, прыйшоўшы, кажуць Яму: Настаўнік! (мы) ведаем, што Ты справядлівы, і ня дагаджаеш нікому, бо ня глядзіш на аблічча людзей, але па праўдзе шляху Божаму вучыш. Ці дазваляецца даваць падатак кесару ці не?
І ў першы дзень Праснакоў, калі рэзалі Пасху, кажуць Яму вучні Ягоныя: дзе жадаеш, (каб) мы пайшоўшы прыгатавалі, каб Табе есьці Пасху?
мы чулі, як Ён гаварыў: Я зруйную гэту Сьвятыню, збудаваную рукамі, а цераз тры дні ўзьвяду другую, нярукатворную.
Хрыстос, Кароль Ізраэля, зыйдзі зараз з крыжу, каб (мы) убачылі і паверылі. І ўкрыжаваныя зь Ім ліхасловілі Яго.
(Ён) жа сказаў ім: (вы), ведама, ска́жаце Мне прыказку гэтую: лекару, вылячы самога сябе; зрабі і тут, у Тваёй бацькаўшчыне тое, што (мы) пачулі было ў Капэрнавуме.
І, адказаўшы, сказаў Сымон Яму: Настаўнік! Усю ноч працаваўшы (мы) нічога ня злавілі, але па Слову Твайму закіну сетку.
І дрыготка апанавала ўсіх, і славілі Бога, і былі ахопленыя страхам, кажучы: «дзіўныя дзеі ўбачылі (мы) сёньня».
Яны падобныя да дзяцей, якія сядзяць на вуліцы і клічуць адны другіх і гавораць: (мы) ігралі вам на жалейцы, і (вы) ня скакалі; (мы) сьпявалі вам жалобныя песьні, а (вы) ня плакалі.
І, падыйшоўшы, разбудзілі Яго, кажучы: Настаўнік! Настаўнік! (мы) гінем. Але Ён, устаўшы, забараніў ветру і хваляваньню вады; і супакоіліся, і сталася ціша.
Калі ж дзень схіліўся да вечара, дык дванаццаць, падыйшоўшы, сказалі Яму: адпусьці людзей, каб пайшлі ў навакольныя сёлы і вёскі, пераначавалі і знайшлі ежу, бо мы тут у пустэльным мейсцы.
Загаварыўшы ж Яан сказаў: Настаўнік! (Мы) убачылі нейкага (чалавека) Іменем Тваім выганяючага дэманаў, і забаранілі яму, бо (ён) ня ходзіць з намі.
Убачыўшы ж (гэтае) вучні Ягоныя Якуб і Яан сказалі: Госпадзе! хочаш, (мы) скажам, каб агонь зыйшоў зь неба і зьнішчыў іх, як і Ільля зрабіў?
і даруй нам грахі нашыя, бо і мы даруем кожнаму даўжніку нашаму, і ня ўвядзі нас у спакусу, але збаў нас ад злога.
Тады пачнецё гаварыць: мы елі і пілí перад Табою, і на вуліцах (нашых) Ты нас навучаў.
Так і вы, калі выпаўніце ўсё, зага́данае вам, кажыце: мы нічога ня вартыя рабы, бо зрабілі, што павінны былі зрабіць.
Сказаў жа Пётра: вось мы ўсё пакінулі і пайшлі ўсьлед за Табою.
І, адазваўшы дванаццаць, сказаў ім: вось (мы) узыходзім у Ярузалім, і збудзецца ўсё напісанае праз Прарокаў пра Сына Чалавечага,
І (тыя) спыталіся (ў) Яго, кажучы: Настаўнік! (мы) ведаем, што (Ты) правільна гаворыш і навучаеш і ня глядзіш на аблічча, але па праўдзе шляху Божаму вучыш.
Яны ж сказалі: якое яшчэ нам трэба сьведчаньне? бо (мы) самі пачулі з Вуснаў Ягоных.
І пачалі абвінавачваць Яго, кажучы: (мы) знайшлі, што Ён зводзіць народ і забараняе плаціць падаткі кесару, называючы Сябе Хрыстом Каралём.
І мы (засуджаны) справядліва, бо (мы) атрымліваем вартае нашых учынкаў. А Ён нічога благога ня зрабіў.
А мы спадзяваліся, што Ён ёсьць Той, што мае збавіць Ізраэля; але да ўсяго гэтага вось ужо трэйці дзень праходзіць сягоньня, як гэта сталася.
І Слова Целам стаўся і жыў між нас, — і (мы) бачылі Славу Ягоную, Славу як Адзінароднага ад Ба́цькі, — поўны Багадаці і Праўды.
І ад Поўнасьці Ягонай ўсе мы атрымалі і Багадаць з прычыны Божай Любові;
Дык сказалі яму: хто ж (ты)? Каб мы далі адказ тым, (што) нас паслалі: што (ты) кажаш пра самога сябе?
Ён першы знаходзіць брата свайго Сымона і кажа яму: мы знайшлі Мэсію, што ёсьць у перакладзе Хрыстос.
Піліп знаходзіць Натанайлу і кажа яму: мы знайшлі Ісуса, Сына Язэпавага з Назарэту, пра Каго напісаў Масей у Законе і Прарокі.
Той прыйшоў да Ісуса ўначы і сказаў Яму: Раббі, мы ведаем, што Ты ад Бога прыйшоў, Вучыцель, бо ніхто ня мо́жа рабіць такіх Цудаў, якія Ты робіш, калі б ня быў зь ім Бог.
Праўду, Праўду кажу табе: Мы кажам Тое, Што Мы ведаем, і Мы сьведчым (пра) Тое, Што Мы бачылі, і вы Сьведчаньня Нашага ня прыйма́еце.
вы пакланяецеся таму, чаго ня ве́даеце; мы пакланяемся Таму, Каго ведаем, бо збаўленьне — ад жыдоў.
і жанчыне гэтай казалі: ужо ня дзе́ля твайго слова верым, бо (мы) самі чулі і ведаем, што Ён — запраўды Збаўца сьвету, — Хрыстос.
Тады Ісус, падняўшы вочы і ўгледзіўшы, што многа людзей ідзе да Яго, кажа Піліпу: дзе мы купім хлябоў, каб яны елі бы?
Тады сказалі Яму: які ж Ты знак зробіш, каб (мы) бачылі і паверылі Табе? Што Ты робіш?
і казалі (яны): ці ня Ісу́с ёсьць Ён, сын Язэпаў, ба́цьку й матку Якога мы ведаем? Як жа Ён кажа гэта: Я зыйшоў зь Неба?
і мы паверылі і пазналі, што Ты ёсьць Хрыстос, Сын Бога Жывога.
Але Яго (мы) ведаем, адкуль Ён ёсьць; Хрыстос жа, калі прыйдзе, ніхто ня бу́дзе ведаць, адкуль Ён ёсьць.
Тады сказалі жыды паміж сабою: куды Ён зьбіраецца йсьці, што мы ня зно́йдзем Яго? Ці ня да грэцкага расьцярушэньня Ён зьбіраецца йсьці і вучыць грэкаў?
(Яны) адказалі Яму: мы семя Абрагамавае, і нікому ніколі ня былí рабамі; як (жа) Ты кажаш: станецеся вольнымі?
Вы робіце ўчынкі ба́цькі вашага. Сказалі тады Яму: мы ня з блудадзейства народжаны; аднаго Ба́цьку маем — Бога.
Адказалі тады жыды і сказалі Яму: ці (ж) ня пра́вільна мы кажам, што Ты ёсьць самарац, і дэмана маеш?
Тады жыды сказалі Яму: цяпер (мы) даведаліся, што Ты дэмана маеш. Абрагам памёр і Прарокі, а Ты кажаш: калі хто Слова Маё споўніў бы, ня спазна́е сьмерці давеку.
Адказалі ім бацькі ягоныя і сказалі: (мы) ведаем, што ён сын наш, і што (ён) нарадзіўся сьляпы;
а як цяпер бачыць — ня ве́даем, альбо хто адчыніў яму вочы — мы ня ве́даем; сам ён дарослы, самога спытайцеся, сам пра сябе скажа.
І вось паклікалі ў другі раз чалавека, што быў сьляпы, і сказалі яму: аддай славу Богу: мы ведаем, што Чалавек Гэты — грэшнік.
Тады (яны) вылаялі яго і сказалі: ты ёсьць вучань Ягоны, мы ж ёсьць Масеявы вучні.
Мы ведаем, што Бог гаварыў Масею; Гэтага ж ня ве́даем, адкуль Ён ёсьць.
а (мы) ведаем, што грэшнікаў Бог ня слу́хае, але калі хто багабойлівы і Волю Ягоную робіць, таго Ён слухае.
І пачулі гэтае (нікаторыя) з хварысэяў, што былі зь Ім, і сказалі Яму: няўжо́ і мы ёсьць сьляпыя?
Сказаў ім Ісус: калі б (вы) былі сьляпыя, ня мелі бы грэху; цяпер жа (вы) кажаце: (мы) бачым. І вось грэх ваш застаецца.
Сказаў тады Хама, званы Блізьнюк, сябрам-вучням: пойдзем і мы, каб памерці зь Ім.
І вось яны падыйшлі да Піліпа, (што быў) з Бэтсаіды Галілейскай, і прасілі яго, кажучы: пане, (мы) хочам бачыць Ісуса.
Людзі адказалі Яму: мы пачулі з Закону, што Хрыстос жыве вечна; і як Ты кажаш, што мусіць быць падняты Сын Чалавечы? Хто ёсьць Ён, Сын Чалавечы?
Адказаў Ісус і сказаў яму: калі хто любіць Мяне, споўніць Слова Маё; і Бацька Мой палюбіць яго; і Мы прыйдзем да яго і зробім Сялібу ў яго.
Цяпер (мы) ведаем, што Ты ведаеш усё і ня ма́еш патрэбы, каб хто ў Цябе пытаўся. Пагэтаму верым, што Ты ад Бога зыйшоў.
І Я ўжо — ня на сьве́це, але яны — на сьвеце, Я ж да Цябе іду. Тата Мой Сьвяты! Захавай іх у Імя Тваё, тых, якіх Ты Мне даў, каб (яны) былі адно, як (і) Мы.
І Славу, якую Ты даў Мне, Я даў ім, каб былі адно, як Мы — Адно.
Адказалі (яны) і сказалі яму: калі б Ён ня быў злачынца, (мы) ня выдалі б Яго табе.
Адказалі яму жыды: мы маем Закон, і па Закону нашаму Ён мусіць памерці, бо зрабіў Сябе Сынам Божым.
Але яны закрычалі: вазьмі, вазьмі, укрыжуй Яго! Пілат кажа ім: укрыжаваць Караля вашага? Архірэі адказалі: ня ма́ем (мы) караля, акрамя кесара.
Пагэтаму другія вучні казалі яму: мы бачылі Госпада. Але ён сказаў ім: калі ня ўба́чу на Руках Ягоных раны ад цьвіко́ў і ня ўткну пальца майго ў рану ад цьвіко́ў, і ня ўкладу́ рукі маёй у Бок Ягоны, ня паве́ру.
Сымон Пётра кажа ім: іду лавіць рыбу. Кажуць яму: ідзем і мы з табою. Выйшлі і зараз увайшлі ў човен, і ня злавілі ў тую ноч нічога.
Гэты ёсьць той вучань, які сьведчыць аб гэтым і напісаў гэтае. І (мы) ведаем, што сьвядо́цтва яго́нае — праўдзівае.
Як жа мы чуем кожны сваю гаворку, у якой народжаны?
Гэтага Ісуса ўскрасіў Бог, чаго ўсе мы сьведкі.
Убачыўшы (гэта), Пётра прамовіў да народу: мужчыны ізраэльцяны! што дзівуецеся з гэтага, ці што так пільна ўглядаецеся на нас, як быццам мы сваёю сілаю альбо пабожнасьцяй зрабілі, што ён ходзіць.
А Валадара жыцьця (вы) забілі, Якога Бог уваскрасіў зь мёртвых, Каторага мы сьведкі.
кажучы: што зробім з гэтымі людзьмі? бо сапраўды стаў добра вядомым усім жыхара́м Ярузаліму цуд, які сатвораны цераз іх, і мы ня можам (гэтага) аспрэчыць,
Бо мы, якія ўбачылі і пачулі, ня можам ня гаварыць.
кажучы: вязьніцу мы знайшлі замкнутую з усёй перасьцярогаю і варту якая стаяла каля дзьвярэй; але, адамкнуўшы, усярэдзіне нікога ня знайшлі.
кажучы: ці ня забаранілі (мы) вам строга, каб (вы) ня вучылі ў Імя Гэтае. І вось (вы) напоўнілі Ярузалім вучэньнем вашым і хочаце навесьці на нас Кроў Чалавека Гэтага?
І мы ёсьць сьведкі Ягоныя — слоў гэтых, а таксама Дух Сьвяты, Якога даў Бог тым, што слухаюцца Яго.
Пагэтаму, браты, выберыце спасярод вас сем дазнаных мужчын, напоўненых Духам Сьвятым і мудрасьцяй, якіх мы паставім на гэту службу,
а мы ўсьцяж будзем у малітве і ў служэньні словам.
Тады падбухто́рылі людзей сказаць: мы чулі яго, як гаварыў рэчы ганебныя на Масея і на Бога.
Бо мы чулі, як ён казаў, што Гэты Ісус Назарэй зруйнуе мейсца гэтае і зьменіць звыча́і, якія перадаў нам Масей.
Дык я ўраз жа паслаў да цябе, і ты добра зрабіў, што прыйшоў. Дык зараз усе мы знаходзімся перад Богам каб выслухаць усё, што зага́дана табе ад Бога.
І мы ёсьць сьведкі ўсяго, што Ён зрабіў у краіне юдэяў і ў Ярузаліме, Якога яны забілі павесіўшы на дрэве.
Хíба можа хто-небудзь забараніць быць ахрышчанымі вадою тым, якія Духа Сьвятога прынялі, як і мы?
І сказаў мне Дух ісьці разам зь імі, ані ня сумняваючыся. Пайшлі ж са мною таксама шэсьць гэтых братоў, і мы прыйшлі ў дом таго мужчыны.
І мы вам дабравесьцім абяцаньне, якое дадзена ба́цькам,
Асьмеліўшыся ж, Павал і Барнаба сказалі: да вас першых павінна было быць сказана Слова Бога. Дык як жа вы адвяргаеце яго і робіце сябе нявартымі вечнага жыцьця? Дык вось, мы зварачаемся да паганаў.
ды ка́жучы: мужчыны, што гэта (вы) ро́біце? І мы ёсьць падо́бныя вам людзі, якія дабравесьцяць вам, каб (вы) ад гэтых ма́рных навярнуліся да Бога Жывога, Які сатварыў неба і зямлю, і мора, і ўсё, што ў іх,
Дык чаго ж вы цяпер спакушаеце Бога, ускласьці ярмо на шыю вучняў, якое ні ба́цькі нашыя ні мы ня былі ў сілах пане́сьці?
Але дзякуючы Багадаці Госпада Ісуса Хрыста мы верым, што збаўлены так, як і яны.
З тае прычыны, што мы пачулі, што нікаторыя прыходзячы ад нас, устрывожылі вас словамі ды захісталі ду́шамі вашымі, ка́жучы абрэзывацца і трымацца Закону, чаго мы (ім) ня даруча́лі,
надумалі мы, сабраўшыся аднадушна (ды) выбраўшы мужчын паслаць да вас разам зь лю́бымі нам Барнабай і Паўлам,
Вось жа (мы) паслалі Юду і Сілу, і яны абвесьцяць (вам) тое і словам.
І пасьля некалькіх дзён Павал сказаў Барнабе: вернемся, наведаем братоў нашых па ўсіх местах, дзе мы абвяшчалі Слова Госпада: як (яны яго) трымаюцца.
Як жа паба́чыў (ён) гэту зьяву, (мы) ураз жа вырашылі ісьці ў Македоню, сумесна ўразумеўшы, што паклікаў нас Госпад абвяшчаць ім Эвангельле.
Дык адплыўшы з Траа́ды мы прыплылí проста да Саматра́кі а назаўтрае ў Неа́паль,
адтуль жа ў Піліппы, што ёсьць першае места тае часткі Македоні — калёнія. І былí мы ў гэтым месту некалькі дзён.
А ў дзень суботы выйшлі (мы) за места да ракі дзе звычайна адбывалася маленьне і, пасеўшы, гутарылі з сабраўшыміся жанчынамі.
Сталася ж як мы ішлі на малітву адна служанка, якая мела вешчага духа ды варажбой вялікі даход давала гаспадаром сваім, сустрэла нас.
Але Паўла закрычаў моцным голасам ка́жучы: ня рабі сабе ніякага зла бо ўсе мы тут.
І ўзяўшы яго прывялі ў арэапаг, кажучы: ці можам (мы) даведацца што гэта за новае вучэньне якое ты абвяшчаеш?
бо ў Ім жывём і ру́хаемся і існу́ем, як і нікаторыя із вашых паэтаў сказалі: бо мы ёсьць і род Ягоны.
Пагэтаму будучы родам Бога (мы) ня павінны думаць, (што) Боства ёсьць падобна мастацкай выяве з золата альбо (з) серабра, альбо (з) камня па вымыслу чалавечаму.
сказаў ім: ці прынялі (вы) Духа Сьвятога, паверыўшы? А яны сказалі яму: мы нават ня чулі, што ёсьць Дух Сьвяты.
Таксама мы находзімся ў нябясьпецы быць абвінавачанымі ў буньце, што быў сёньня, бо ня маем ніякае прычыны, каб апраўдаць гэтую заваруху.
Мы ж адплылí пасьля дзён праснакоў із Піліппаў і прыбылí да іх у Троаду цераз пяць дзён, дзе прабылí сем дзён.
Мы ж, прыйшоўшы на карабель, адплылí ў Асс, адкуль меліся ўзяць Паўлу, бо гэтак было загадана (Паўлам), які меўся сам ісьці пехатой.
Калі ж ён сустрэў нас у Асьсе, (то) узяўшы яго (мы) прыплылі ў Мітылену.
Калі ж давялося нам, расстаўшыся зь імі, адплыці, дык ідучы нацянькí, прыплылі (мы) да Косу, назаўтрае ж да Родасу, а адтуль да Па́тары,
А як давялося нам пражыць гэныя дні, выйшаўшы, (мы) пайшлі (у дарогу), і ўсе праводзілі нас з жонкамі і дзецьмі ажно за места. І на бе́разе, укленчыўшы, памалíліся.
І разьвітаўшыся паміж сабою (мы) узыйшлі на карабель, а яны вярнуліся дамоў.
Мы ж скончыўшы плаваньне ад Тыру прысталі да Пталемаіды і прывітаўшы братоў асталіся ў іх на адзін дзень.
Назаўтрае ж Паўла (і мы), што былí зь ім, выйшаўшы прыйшлі ў Кесару; і, увайшоўшы ў дом Піліпа Эвангеліста, аднаго зь сямёх, засталіся ў яго.
А як прабывалі мы (у яго) шмат дзён, прыйшоў зь Юдэі адзін прарок на ймя Агаў,
Калі ж (мы) гэтае пачу́лі, дык і мы і тамтэйшыя прасілі, каб ён ня ўзыходзіў да Ярузаліму.
А ня пераканаўшы яго, мы супакоіліся, сказаўшы: хай станецца Воля Госпада!
Пасьля ж гэтых дзён, прыгатаваўшыся, вырушылі (мы) да Ярузаліму.
Пайшлі ж з намі і (нікаторыя) з вучняў з Кесары, прывялі да нейкага Мназона кіпрыйца, даўняга вучня, у якога маглі б мы пажыць.
Як жа прыйшлі мы да Ярузаліму, браты з радасьцю прынялі нас.
Дык зрабі тое, што мы табе кажам: ёсьць сярод нас чатыры мужчыны, што маюць на сабе абяцаньне.
Адносна паверыўшых паганаў дык мы напісалі пастанавіўшы, каб нічога такога ім ня трымацца, акрамя як высьцерагацца ахвяраванага ідалам і крыві, і задушанага (мяса), і блудадзейства.
І ўзьняўся вялікі крык. І ўстаўшы, кніжнікі хварысэйскай часткі спрачаліся, кажучы: нічога благога ня знаходзім (мы) у чалавеку гэтым. Калі ж дух сказаў яму, ці Ангел, ня змагаймася з Богам.
Яны, прыступіўшы да архірэяў і старэйшынаў, сказалі: мы пакляліся клятваю нічога ня зьесьці пакуль ня заб’ём Паўлу.
Вы ж цяпер павядомце тысячніку разам з сынэдрыёнам, каб заўтра вывеў яго да вас быццам хочаце больш дакладней даведацца пра яго, а мы, перш чым ён падыйдзе, гатовы забіць яго.
які і Сьвятыню спрабаваў зьняважыць, якога (мы) і схапілі і хацелі судзіць паводля нашага Закону.
загадаўшы абвінаваўцам ягоным ісьці да цябе. Ад яго (ты) сам зможаш, расьследаваўшы, даведацца аб усім тым, у чым мы вінавацім яго.
І, як усе мы паваліліся на зямлю, (я) пачуў Голас, які прамовіў да мяне гаворачы жыдоўскай мовай: Саўла, Саўла, чаму перасьледуеш Мяне? Цяжка табе перці супраць ражна.
Узыйшоўшы ж на адраміцкі карабель манючыся плысьці ля мейсцаў Азіі, вырушылі мы, маючы з намі Арыстарха македонца із Тэссалонікі.
І, вырушыўшы стуль, прыплылí мы да Кіпру, з-за праціўных вятроў.
І пераплыўшы мора насупраць Кілікі і Памхвілі, прыйшлі мы ў Міры Лікійскія,
Плывучы ж памалу шмат дзён і ледзь апынуўшыся каля Кніду з-за няспрыяльнага нам ветру, даплылі мы да Крыту каля Сальмону,
Калі ж карабе́ль быў падхоплены, і (ён) ня мог супрацівіцца ветру, дык (мы) здаліся, і нас пане́сла.
Наблізіўшыся ж да нявялікай выспы, называнай Кляўдай, мы ледзьве здолелі ўдзяржаць човен.
Як жа ў чатырнаццатую ноч мы былі (яшчэ) насíмымі па Адрыятыцкім моры, каля апоўначы матросы пача́лі дагадывацца, што набліжаемся да нейкай зямлі.
Дык выявілі нам шматлікія пашаны, а як (мы) адплывалі, надавалі што трэба было.
Цераз тры месяцы вырушылі (мы) на аляксандрыйскім караблі са знакам Дыяскураў, што зімаваў на востраве.
Адплыўшы стуль (мы) прыплылí ў Рэгію, і, (як) цераз адзін дзень узьняўся паўдзённы вецер, дык на другі (дзень) прыйшлі ў Путэолі,
Калі ж мы прыйшлі ў Рым, сотнік здаў вязьняў ваяводзе; Паўлу ж дазволена было жыць у сябе з жаўнерам, што яго вартаваў.
Яны ж сказалі яму: мы ані лістоў аб табе ня даста́лі зь Юдэі, ані ніхто з братоў, прыходзіўшых ня абвясьціў і ня сказаў аб табе нічога благога.
Ня многія рабецеся вучыцялямі, браты мае, ведаючы, што (мы) большы дастанем прысуд.
бо ўсе (мы) шмат спатыкаемся. Калі хто ў слове ня спатыкаецца, той даскана́лы чалавек, які мае сілу ўтаймаваць нават усё цела.
Вось мы закíлзаваем ко́ні, каб яны слухаліся нас, і кіруем усім іхнім целам.
Паслухайце цяпер (вы), што кажаце: сягоньня і заўтра мы пойдзем (вось) у такое места і прабудзем там адзін год, і будзем гандляваць і атрымоўваць прыбытак.
Вось мы называем шчасьлівымі тых, што перацярпелі. Вы пачулі пра няпахіснасьць Гіоба, і канец (ягоны) у Госпадзе ўбачылі, бо Госпад ёсьць поўны міласэрнасьці і спачуваньня.
бо гэткая ёсьць Воля Бога: (каб мы) робячы дабро, затыкалі вусны нявуцтву няразумных людзей.
Ён грахі нашыя Сам узьнёс у Целе Сваім на дрэва, каб збавіўшыся ад грахоў, жылі мы для праведнасьці; крывавымі ранамі Ягонымі вы аздароўлены.
Бо мы абвясьцілі вам сілу і прыход Госпада нашага Ісуса Хрыста, ня за нябыліцамі ідучы ўсьлед, але стаўшы відавочцамі велічы Ягонай.
Пачу́лі гэты голас і мы, як ён прагучаў зь Неба, як мы былí разам зь Ім на сьвятой гары.
І мы маем найдаставернейшае прарочае слова; і вы добра робіце, калі зьвяртаецеся да яго, як да сьветача, які зьзяе ў цёмным мейсцы, пакуль дзень пачне сьвітаць і ранішняя зорка ўзыйдзе ў сэрцах вашых,
Мы ж чакаем згодна Ягонаму абяцаньню новыя Нябёсы і новую Зямлю, на якіх Праведнасьць жыве.
Аб Тым, Хто быў ад пачатку, Каго мы чулі, Каго ба́чылі сваімі вачыма, да Каго прыглядаліся і да Каго датыкаліся рукі нашыя, аб Слову Жыцьця,
і Жыцьцё быў зьяўлены, і мы бачылі, і мы сьведчым, і мы абвяшчаем вам Гэтага Жыцьцё Ве́чнага, Які быў у Ба́цькі і зьяўлены нам.
Каго мы ба́чылі і чулі абвяшчаем вам, каб і вы мелі лучнасьць з намі, а наша ж лучнасьць — з Ба́цькам і з Сынам Ягоным, Ісусам Хрыстом.
І гэткае ёсьць абвяшчэньне, якое мы чулі ад Яго і абвяшчаем вам: Бог ёсьць Сьвятло, і няма ў Ім ніякае цемры.
Калі ска́жам, што мы ня саграшылі, (дык) робім Яго ілгуном, і Слова Ягонага няма ў нас.
І ў гэтым мы даведываемся, што спасьціглі Яго, калі прыказаньні Ягоныя спаўняем.
хто ж выконвае Яго Слова, то сапраўды ў ім любоў Бога заве́ршана. Па гэтаму пазнаём, што (мы) у Ім.
Любасныя! мы цяпер дзеці Бога, але яшчэ ня выявілася, кім будзем. Але ведаем, што калі выявіцца, будзем падобныя да Яго, таму што ўбачым Яго, як Ён ёсьць.
Бо такое ёсьць прыказа́ньне, якое вы пачулі ад пачатку, каб мы любілі адзін аднаго;
Мы ведаем, што перайшлі ад сьмерці ў жыцьцё, таму што любім братоў; хто ня любіць брата, прабывае ў сьмерці.
З таго спасьціглі мы любоў, што Ён за нас паклаў жыцьцё Сваё; і мы павінны за братоў пакладаць жыцьці.
І па гэтаму пазнаём, што мы ад праўды, і супакоім перад Ім сэрцы нашыя,
Любасныя! калі сэрца нашае ня вінава́ціць нас, дык мы маем адвагу перад Богам,
І прыказаньне Ягонае ёсьць такое, каб мы верылі ў Імя Сына Ягонага Ісуса Хрыста, і любілі адзін аднаго, як Ён даў нам прыказаньне.
Мы — ад Бога; хто ведае Бога, слухае нас; хто ня ёсьць ад Бога, нас ня слухае. З гэтага пазнаем Духа Праўды і духа заблуджэньня.
У гэтым зьяўлена любоў Бога да нас, што Бог Сына Свайго Адзінароднага паслаў у гэты сьвет, каб мы ажылí празь Яго.
У гэтым ёсьць любоў: ня што мы палюбілі Бога, але што Ён палюбіў нас і паслаў Сына Свайго (як) ахвяру адкупляльную за грахі нашыя.
Любасныя! калі так Бог палюбіў нас, (то) і мы павінны любіць адзін аднаго.
Бога ніхто ніколі ня бачыў. Калі мы любім адзін аднаго, (то) Бог прабывае ў нас, і любоў Ягоная дасканалая ў нас.
І мы ўбачылі і сьведчым, што Ба́цька паслаў Сына Збаўцу сьвету.
І мы паверылі і спасьціглі любоў (Бога), якую Бог мае да нас. Бог ёсьць любоў, і хто прабывае ў любві (Бога), у Богу прабывае, і Бог у ім.
Дзеля таго любоў (Бога) удаскана́лена ў нас, каб мы мелі сьмеласьць у дзень Суду, бо які Ён, такія і мы ёсьць у гэтым сьвеце.
Мы любім Яго, таму што Ён першы палюбіў нас.
І (мы) маем ад Яго гэткае прыказаньне, каб, хто любіць Бога, любіў і брата свайго.
Бо ў гэтым ёсьць любоў да Бога, каб (мы) прыказаньні Ягоныя спаўнялі. А прыказаньні Ягоныя ня цяжкія.
і гэта ёсьць адвага, якую (мы) маем перад Ім, што калі што-небудзь просім па волі Ягонай, (Ён) слухае нас.
І калі мы ведаем, што Ён слухае нас, чаго б мы ні папрасілі, (то) ведаем (і тое), што (мы ўжо) маем прошанае, якое папрасілі ў Яго.
Мы ведаем, што кожны народжаны ад Бога, ня грэшыць, але народжаны ад Бога беражэ сябе, і ліхі ня можа яму пашкодзіць.
Мы ведаем, што мы ад Бога, і што ўвесь гэты сьвет ляжыць у зьле.
І ведаем, што Сын Бога прыйшоў і даў нам розум, каб (нам) пазнаваць Праўдзівага, і мы ёсьць у Праўдзівым, у Сыне Ягоным Ісусе Хрысьце. Ён ёсьць Праўдзівы Бог і Жыцьцё вечнае.
Я дужа ўзрадаваўся, што знайшоў сярод дзяцей тваіх такіх, што ходзяць у Праўдзе, як мы дасталі прыказаньне ад Ба́цькі.
І цяпер умаляю цябе, пані, ня як бы прадпісваючы табе новае прыказаньне, але тое, якое мы мелі ад пачатку, каб мы любілі адзін аднаго.
І гэта ёсьць любоў, каб мы жылí па прыказаньням Ягоным. Гэта ёсьць тое прыказаньне, якое вы пачулі ад пачатку, каб (вам) па яму жыць,
Узірайцеся ў сябе, каб нам ня згубіць таго, (над чым) мы працавалі, але каб нам атрымаць поўную ўзнагароду.
Дык мы павíнны прыма́ць гэтакіх, каб быць супрацоўнікамі Праўды.
Пра Зьмітра засьведчана ўсімі і самой праўдаю; і мы сьведчым, і вы ведаеце, што сьведчаньне нашае праўдзівае.
Цераз Каторага мы атрымалі Багадаць і Апостальства дзеля паслушэнства веры ўва ўсіх народах у імя Ягонае,
(А чаму бы) і ня (судзіць)? — як нікаторыя абмаўляюць нас і кажуць, (быццам) мы гаворым так: рабіце ліхое, каб прыйшло добрае — на такіх (паклёпнікаў) ёсьць справядлівы суд.
Дык што? (Ці) маем мы (жыды ў параўнаньні зь эллінамі) перавагу (перад судом Бога)? Ні ў якім разе! мы ўжо раней даказалі: што як жыды, так і элліны ўсе ёсьць пад грэхам,
А мы ведаем, што ўсё, што кажа Закон, (ён) кажа для тых, што знаходзяцца пад Законам, каб усе вусны змоўклі, і ўвесь сьвет стаўся вінаватым (перад) Богам:
Пагэтаму мы робім выснову: чалавек апраўдываецца вераю нязалежна ад учынкаў па Закону.
Гэта шчасьце значыць для абразаньня ці і для няабразаньня? Таму (мы) гаворым: залічана Абрагаму вера ў праведнасьць.
Такім чынам апраўданыя цераз веру (мы) маем мір з Богам праз Госпада нашага Ісуса Хрыста,
Бо Хрыстос (тады), калі мы былí яшчэ нямоглымі ў вызначаны час памёр за грэшнікаў.
Але Бог паказвае Сваю любоў да нас (тым), што, калі мы былі яшчэ грэшнікамі, Хрыстос памёр за нас.
Дык тым больш цяпер, калі мы апраўданы Крывёю Ягонаю, будзем выратаваны Ім ад гневу.
Бо калі мы (яшчэ) будучы ворагамі прыміраны з Богам цераз сьмерць Сына Ягонага, тым больш, прыміраныя, будзем збаўлены жыцьцём Ягоным.
І мала таго, але і хвалімся Богам цераз Госпада нашага Ісуса Хрыста, цераз Каторага цяпер мы атрымалі прымірэньне.
Хай ня будзе (такога)! Мы, каторыя памерлі для грэху, як (жа) яшчэ будзем жыць у ім?
Ці ня ведаеце, што ўсе мы, якія ахрышчаны ў Хрыста Ісуса, у сьмерць Ягоную ахрышчаны?
Такім чынам, мы пахаваныя зь Ім праз хрышчэньне ў сьмерць, каб, падобна як Хрыстос уваскрэшаны зь мёртвых славаю Бацькі, так (каб) і мы жылí ў абноўленым жыцьці.
Калі ж мы злучаны зь Ім падабенствам Ягонай сьмерці, тады будзем і (удзельнікамі Ягонага) уваскрэшаньня,
Калі ж мы паме́рлі разам з Хрыстом, (то) верым, што і жыць будзем (разам) зь Ім,
Дык што? Будзем грашыць, таму што мы ёсьць ня пад Законам, але пад Багадацьцю? Хай ня будзе (такога)!
Так што і вы, браты мае, умярцьвёны для Закону праз Цела Хрыста, каб належаць вам другому, зь мёртвых Уваскрэшанаму, каб мы прынесьлі плод Богу.
Калі ж мы былі ў целе (грахоўным), (то) пажадлівасьці грахоў, якія (выяўляюцца) праз Закон, дзейнічалі ў чэлясах нашых, каб прынесьці плод сьмерці;
цяпер жа мы вызвалены ад Закону, памершы (для яго), якім былі зьвязаны, каб служыць нам (Богу) па-новаму ў духу, а ня па старой літары.
Такім чынам, браты, мы ня даўжнікі плоці, каб жыць (нам) паводля плоці.
Таму, што вы ня прынялі духа рабства, (каб) ізноў (жыць) у страху, але прынялі Духа ўсынаўленьня, Якім мы клічам: Абба, Тата!
Гэты самы Дух сьведчыць духу нашаму, што мы ёсьць дзеці Бога.
ды (і) ня толькі (стварэньне) але і мы самі, што маем залог Духа, і мы самі ў сабе стогнем цярпліва чакаючы ўсынаўленьня, адкупленьня цела нашага.
Бо мы ўратаваныя праз надзею. А надзея, калі бачыць, ня зьяўляецца надзеяй; бо калі хто бачыць, дык чаго (яму) і спадзявацца?
Такім чынам і Дух дапамагае (нам) у немачах нашых; бо аб чым маліцца, як належыць, мы ня ведаем, але Сам Дух хадайнічае за нас стагнаньнямі нявымоўнымі.
як напісана: за Цябе нас забіваюць кожны дзень, мы прызначаны як авечкі на ўбой.
Але ўсё гэта мы перамагаем праз Палюбіўшага нас.
І, як наперад сказаў Гісая: калі б Госпад Сабаот ня пакінуў нам семені, мы зрабіліся б як Садом, і Гаморы былі б падобны.
Але што кажа (Пісаньне)? «Блізка да цябе слова, у вуснах тваіх і ў сэрцы тваім», гэта значыць слова веры, якое мы абвяшчаем.
такім чынам мы многія зьяўляемся ў Хрысьце адным целам, а паасобку адзін для другога (мы ёсьць) чэлясы.
І (жывіце) так, (як) ведаючы час, што пара́ нам ужо прачнуцца. Бо цяпер бліжэй да нас збаўленьне, чым калі мы паверылі.
бо калі (мы) жывём — для Госпада жывём; калі ж паміраем — для Госпада паміраем. Дык пагэтаму ці жывём, ці паміраем — мы Госпадавы.
А ты чаму судзіш брата твайго? Альбо і ты чаму зьняважаеш брата твайго? Бо ўсе мы станем перад судом Хрыста.
А мы, моцныя, павінны насіць слабасьці бясьсільных і ня сабе дагаджаць.
Бо ўсё, што было напісана раней, (яно) напісана раней для нашага навучаньня, каб празь цярплівасьць і суцяшэньне зь Пісаньняў (мы) мелі надзею.
а мы апавяшчаем Хрыста ўкрыжаванага, для жыдоў — Камень спатыканьня, для эллінаў жа — глупства,
Мудрасьць жа мы апавяшчаем сярод дасканалых: мудрасьць жа ня веку гэтага і ня ўладаў веку гэтага зьнішчаемых,
Мы ж прынялі ня духа сьвету гэтага, але Духа, Які ад Бога, каб ведаць, што дарована нам ад Бога,
Бо хто пазнаў Розум Госпада, хто будзе раіць Яму? А мы маем розум (ад) Хрыста.
Бо мы ёсьць супрацоўнікі Бога; (а) вы ёсьць ніва Бога (і) збудаваньне Бога.
Вы ўжо перанасычаны, ужо разбагацелі, вы (ужо) бяз нас запанавалі. О, каб жа вы (і сапраўды) запанавалі, каб і мы разам з вамі запанавалі.
Бо думаю, што Бог нас, Апосталаў, выставіў як апошніх (вартых ганьбы людзей) як бы прысуджаных на сьмерць, таму што мы сталіся відовішчам для гэтага сьвету і Ангелаў, і людзей.
Мы няразумныя дзеля Хрыста, а вы мудрыя ў Хрысьце; мы немачныя, а вы моцныя; вы ў пашане, а мы ў ганьбе.
Нават да цяперашняга часу мы церпім і голад, і смагу, і галечу, і б’юць нас, і бадзяемся,
і працуем, робячы сваімі рукамі; ліхасловяць нас, (мы) багаслаўляем, (мы) перасьледаваны, (але) трываем;
(мы) зганьбаваныя, (але мы) угаворваем; мы (сталіся) як сьмецьце для (усяго) сьвету, мы сталіся для ўсіх адкідамі аж дагэтуль.
Ці ня ведаеце, што (мы) будзем судзіць Ангелаў, дык тым больш справы жыцьцёвыя?
А што тычыць прынесенага ў ахвяру балваном мы ведаем, таму што мы ўсе маем веданьне. (Але) веданьне надзімае, а любоў (ад Бога) збудоўвае.
Што тычыць спажываньня ў ежу ахвяраванага балваном, мы ведаем, што балван у (гэтым) сьвеце нічога ня значыць, і што няма іншага Бога, акрамя Адзінага.
але ў нас адзін Бог Бацька, ад Якога ўсё, і мы для Яго; і адзін Госпад Ісус Хрыстос, цераз Якога ўсё, і мы празь Яго.
Але ежа ня набліжае нас да Бога: бо калі мы ядзім, (мы) ня становімся лепшымі (перад Богам), альбо, калі ня ядзім, ня становімся горшымі (перад Богам).
Дык няўжо мы ня маем улады есьці і піць?
Няўжо мы ня маем улады мець спадарожніцай сястру жонку, як і астатнія Апосталы, і браты Госпада, і Кіхва?
Калі мы пасеялі ў вас духовае, ці вялікая рэч, калі мы пажнём у вас цялеснае?
Калі іншыя маюць уладу над вамі, дык ці ня больш мы? Але мы ня скарысталі гэту ўладу, а ўсё зносім, каб ня ўчыніць якой перашкоды Эвангельлю Хрыста.
Кожны ж барацьбіт устрымліваецца ад усякай (лішніцы): тыя (адны) дзеля таго, каб атрымаць вянок тленны, а мы — нятленны.
І гэтыя (яны) сталіся для нас папярэджаньнямі, каб мы ня былі пажа́длівымі на ліхое, як і яны былі пажа́длівымі.
Так як хлеб адзін, (так і) мы многія ёсьць адно цела; таму што ўсе разьдзяляем паміж сабою адзін хлеб.
Ці станем раздражняць Госпада? Мы ж ня дужэйшыя за Яго.
Калі ж хто мае намер (аб гэтым) спрачацца, (дык) мы такога звыча́ю ня маем, і ні цэрквы Бога.
Бо, калі б мы самі сябе судзілі, то ня былí б су́джанымі.
Засуджаныя ж, Госпадам караны бываем, каб (мы) ня былí засуджанымі разам з гэтым сьветам.
Таму і ўсе мы адным Духам у адно цела ахрышчаны, ці то жыды, ці элліны, ці то рабы ці вольныя, і ўсе (мы) адным Духам напоены.
І тыя (чэлясы), якія мы лічым менш пачэснымі ў целе, тым большай пашанай мы іх акружаем; і няпрыстойныя нашыя (чэлясы цела) маюць (яшчэ) большае ўшанаваньне.
Бо цяпер мы бачым у алегорыі, як праз люстэрка, а тады (убачым) яўна; цяпер я ведаю часткова, а тады пазна́ю, як і я пазна́ны.
Дык ці я, ці яны — мы так прапаведуем, і вы так паверылі.
А мы сталіся б лжэсьведкамі пра Бога, таму што засьведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, Якога ня ўваскрасіў, — калі сапраўды мёртвыя ня ўваскрашаемы;
Калі толькі ў гэтым жыцьці мы спадзяёмся на Хрыста, дык мы самыя няшчасныя з усіх людзей.
Дзеля чаго і мы ў небясьпецы ўсякі час?
І як мы насілі абраз зямнога, (гэтак) будзем насіць і абраз Нябеснага.
Вось, кажу вам тайну: ня ўсе мы памром, але ўсе будзем пераменены,
раптам, у імгненьне вока, пры апошняй трубе; бо затру́біць, і мёртвыя будуць уваскрэшаны нятленнымі, а мы будзем пераменены.
Які суцяшае нас у кожным нашым горы, каб мы маглі суцяшаць тых, што знаходзяцца ва ўсякім горы, тым суцяшэньнем, якім Бог суцяшае нас саміх!
Калі ж мы церпім уціск, дык дзеля вашага суцяшэньня і выратаваньня, якое адбываецца цераз ператрываньне тых жа пакутаў, якія і мы трываем. Калі мы суцяшаемы, дык дзеля вашага суцяшэньня і збаўленьня. І надзея нашая на вас цьвёрдая,
Бо ня хочам, каб вы ня ведалі, браты, пра нашае гора, якое здарылася з намі ў Азіі, таму што прыгнечаны мы былí звыш меры (і) звыш сілы, так што мы нават згубілі надзею выжыць.
Але (мы) самі ў сабе мелі прысуд сьмерці, каб спадзявацца (нам) ня на сябе, але на Бога, Які ўваскрашае мёртвых,
Бо пахвала нашая ёсьць у тым, аб чым сьведчыць (і) сумленьне нашае, што мы жылí ў сьвеце гэтым, асабліва ж у вас, у прастаце і шчырасьці Божай, (кіруючыся) ня мудрасьцяй плоцкай, але Багадацьцю Божай.
Таму што мы пішам да вас ня нейкім іншасказаньнем, але тое, што вы чытаеце ці нават разумееце; спадзяюся ж, што і да канца зразумееце,
як вы часткова і зразумелі нас, што мы зьяўляемся пахвалой вашай, як і вы — нашай у дзень Госпада Ісуса.
Ня таму, што мы пануем над верай вашай, але спрыяем вам у радасьці вашай; бо ў веры вы стаіце́ цьвёрда.
каб ня былі мы абма́нутымі шатанам, бо задумкі ягоныя мы ведаем.
Таму што мы зьяўляемся водарам Хрыста для Бога ў збаўляемых і ў гíнучых:
Бо мы ня так, як многія, якія перакручваюць Слова Бога, але гаворым шчыра, як ад Бога, перад Богам, у Хрысьце.
(Дык) няўжо нам ізноў (трэба) пачынаць знаёміцца (з вамі)? Няўжо мы маем патрэбу, як нікаторыя, у рэкамендавальных лістах да вас альбо ў рэкамендавальных лістах ад вас?
І гэткую ўпэўненасьць (мы) маем цераз Хрыста перад Богам,
ня таму, што мы здольныя думаць нешта ад сябе, як із сябе, але здольнасьць нашая ад Бога,
Дык маючы гэткую надзею мы паступаем зь вялікай сьме́ласьцю,
А мы ўсе як у люстэрку разглядаючы славу Госпада з адкрытым абліччам, становімся пераабражаемымі ў той самы (Ягоны) Абраз Духам Госпада ад славы ў славу.
Таму маючы гэткае служэньне, як памілаваныя, (мы) ня маркоцімся;
Таму што мы ня сябе прапаведуем, але Хрыста Ісуса Госпада; мы ж — рабы вашыя дзеля Ісуса,
Маем жа (мы) скарб гэты ў гліняных пасудзінах, каб веліч сілы была (бачна) у Бога, а ня ў нас:
Бо мы жывыя заўсёды аддаваны на сьмерць дзеля Ісуса, каб і жыцьцё Ісуса было зьяўлена ў сьмяротным целе нашым,
Маючы той жа дух веры, як напíсана: «паверыў я, таму і сказаў»; і мы верым, таму і гаворым,
Таму (мы) ня маркоцімся; але, калі нават вонкавы наш чалавек тлее, дык унутраны абнаўляецца з дня на дзень.
Бо мы ведаем, што, калі наш зямны дом, гэтая хаціна, будзе зруйнавана, то мы маем ад Бога будынак — дом нярукатворны, вечны на Нябёсах.
Дык таму мы і стогнем, жадаючы апрануцца ў наша жыльлё зь Неба;
Бо мы знаходзячыся ў гэтай хаціне стогнем пад цяжарам, паколькі мы ня хочам стацца голымі, але (хочам) апрануцца (у Таго), каб было праглынена сьмяротнае жыцьцём.
Таму мы заўсёды бадзёрыя і ведаючы, што жывучы ў целе, мы жывём аддзеленымі (нашым целам) ад Госпада,
таму мы ходзім вераю, (а) ня ба́чнасьцю,
таму мы маем сьмеласьць і жадаем лепш выйсьці з гэтага цела і пасяліцца ў Госпада.
Ведаючы ж страх Госпада, мы пераконваем людзей; Богу ж мы адкрытыя, спадзяюся ж, што і вашым сумленьням мы адкрытыя.
Бо мы ня нанова прадстаўляем сябе вам, але даём вам нагоду хваліцца намі, каб мелі вы (што сказаць) тым, што хваляцца абліччам, а ня сэрцам.
Калі ж мы (быццам бы) сыходзілі з розуму, то для Бога; калі ж (толькі) па розуму, то для вас.
Таму мы ад сяньня нікога ня ведаем паводля цела; калі ж і ведалі Хрыста па целу, то цяпер ужо ня ведаем.
Таму дзеля Хрыста мы зьяўляемся пасламі, як ад Бога, Які ўгаворвае цераз нас: просім дзеля Хрыста: «памірыцеся з Богам».
Бо ня ведаўшага грэху Ён (Бог) дзеля нас зрабіў (Яго, Ісуса, ахвярай за наш) грэх, каб мы сталіся праведнасьцяй Бога ў Ім.
І мы, як супрацоўнікі (Бога), молім (вас), каб Багадаць Бога была прынята вамі ня ма́рна,
Мы нікому ні ў чым ня даём спатыканьня, каб ня было паглумленым служэньне,
у паша́не і ў га́ньбе, пад паклёпам і (у) добрай славе: як ашуканцы, але мы верныя,
як нявядомыя, але пазнава́ныя; як паміраючыя, але вось мы жывём; як караемыя, ды ня забіваныя;
як засмучаныя, але (мы) заўсёды радуемся; як жабракі, але многіх абагача́ючыя; як нічога ня маючыя, але ўсім валодаючыя.
Прыміце нас (у сэрцы вашыя)! Мы нікога ня пакрыўдзілі, нікому ня пашкодзілі, ні ў кога ня шукалі карысьці.
Бо калі мы прыйшлі ў Македонію, цела нашае ня мела ніякага спакою, але адусюль мы былі ўцісьненыя: звонку — напасьці, унутры — страхі.
Таму мы суцешаны вашым суцяшэньнем; шмат больш, нават празьмерна ўзрадаваліся мы радасьцю Ціта, таму што дух ягоны быў супакоены ўсімі вамі.
Таму, калі я і пахваліўся яму чым-небудзь пра вас, то ня быў пастыжоны, але як мы вам сказалі ўсё ў праўдзе, так і пахвала нашая перад Цітам аказалася праўдай.
і ня (толькі) так, як мы спадзяваліся, але саміх сябе яны адда́лі, перш Госпаду, (а потым) і нам па волі Бога,
так што мы прасілі Ціта, каб ён, як пачаў, так і скончыў у вас і гэтую дабрачыннасьць.
Паслалі мы зь ім і брата, якога хваляць ва ўсіх цэрквах за дабравешчаньне,
ды ня толькі (гэта), але і тое, што ён ёсьць яшчэ і выбранец цэркваў у спадарожнікі нам, для выкана́ньня гэтай дабрадзейнасьці, якой мы служым для славы Самога Госпада згодна руплівасьці вашай,
бо мы прадугледжваем вартае пахвалы ня толькі перад Госпадам, але і перад людзьмі.
Паслалі мы зь імі і брата нашага, руплівасьць якога мы выпрабавалі ў многім шматкротна, які цяпер яшчэ больш руплівы з-за вялікай упэўненасьці ў вас.
каб, калі прыйдуць са мной македонцы і знойдуць вас ня падрыхтаванымі, мы ня былí асаромленымі, — каб нам ня сказаць «вы», — пахваліўшыся (вамі) з гэткай упэўненасьцю.
каб мне прыйшоўшы да вас ня праявіць адвагу зь такой упэўненасьцю, якую я думаю ўжыць у адносінах да нікаторых, што думаюць пра нас, быццам мы паступаем па плоці.
Хаця мы ходзім у целе, (але) змагаемся ня паводля плоці.
і (мы) гатовы пакараць усялякую няпаслухмянасьць, калі будзе споўнены ваш послух.
Ці на аблічча глядзіцё? Калі хто ўпэўнены ў сабе, што ён Хрыстовы, той сам у сабе хай разважыць, што як ён Хрыстовы, гэтак і мы Хрыстовыя.
Гэтакі хай ведае тое: якія мы словамі ў Пасланьнях адсутнічаючы, такія мы і ў прысутнасьці — справаю.
Бо мы ня адважваемся залічаць сябе да некага альбо параўноўваць сябе зь некім з тых, што самі сябе рэкамендуюць. Але яны ня маюць мудрасьці мераючы сябе самімі сабою і параўноўваючы сябе з сабой.
Але мы будзем хваліцца ня бязь меры, але па меры таго ўдзелу, які прызначыў нам Бог, (паводля той) меры, каб дасягнуць і да вас.
Бо мы ня натужваемся, як ня дасягнуўшыя вас, таму што (мы) і вас дасягнулі Эвангельлем Хрыстовым.
Мы ня бязь меры хвалімся чужымі працамі, але маем надзею, што пры ўзрастаньні веры вашай, і нам быць узьвялічанымі зь лішкам у вас адпаведна ўдзелу нашаму,
Бо (бачу ў вас), што калі б нехта прыходзячы пачаў абвяшчаць другога Ісуса, якога мы вам ня абвяшчалі, альбо калі б вы атрымалі духа іншага, якога ня атрымалі, альбо Эвангельле іншае, якое вы ня прынялі, то вы (такога) гатовы б цярпець.
Хаця я (для вас) і просты ў слове, але ня ў пазнаньні. І мы ва ўсім добра вядомыя вам.
Але што раблю, тое і буду рабіць, каб адсячы повад у тых, што шукаюць поваду, каб, у чым яны хваляцца, аказаліся (такімі ж), як і мы.
На сорам вам кажу, што мы (на такія ўчынкі) аказаліся слабымі. Але калі нехта ў нечым асьмельваецца, то ў няразумнасьці гавару, асьмельваюся і я.
Я ўпрасіў Ціта і паслаў (але ж ня аднаго яго, а) з братам: (дык скажыце) ці скарыстаўся Ціт хоць чым-небудзь ад вас? Дык ці ня ў адным Духу мы паводзілі сябе? Дык ці ня сьлед у сьлед ходзім мы?
Ці ня думаеце вы ізноў, што мы перад вамі (толькі) апраўдваемся? (Ды не), мы гаворым вам перад Богам, у Хрысьце: і ўсё гэта, любасныя, для вашага збудаваньня.
Бо хоць Ён і быў укрыжаваны ў не́мачы, але жывы сілаю Бога; ды і мы немачныя ў Ім, але будзем жыць зь Ім сілаю Бога ў вас.
Але спадзяюся, што вы даведаецеся, што мы ня нягодныя.
Малюся ж да Бога, каб ня зрабіць вам ніякага зла, ня для таго, каб мы паказаліся (вам) годнымі, але каб вы рабілі дабро, а мы, каб былі, быццам бы (мы) нягодныя.
Бо мы ня моцныя ў чым-небудзь су́праць праўды, але (моцныя) за праўду.
Бо мы радуемся, калі мы не́мачныя, а вы — моцныя; аб гэтым вось і молімся, аб вашым удасканаленьні.
Але, нават калі мы, альбо Ангел зь Неба стаў бы дабравесьціць вам насуперак таму, што мы вам абвясьцілі, хай будзе анатэма.
Як раней мы сказалі, і цяпер ізноў кажу: калі хто вам дабравесьціць насуперак таму, што вы прынялі, хай будзе анатэма.
і таму праніклым ілжэбратам, якія ўкрадня прыйшлі, каб падгледзець свабоду нашую, якую мы маем у Хрысьце Ісусе, каб нас паняволіць,
мы ім ні на хвіліну ня саступілі і ня ўпакорыліся, каб праўда Эвангельля нязьменна прабывала ў вас.
і, даведаўшыся пра Багадаць, якая дана мне, Якуб і Кіхва, і Яан, якіх ушаноўвалі, як стаўпоў, пада́лі мне і Барнабе руку́ лучнасьці, каб мы ішлі да паганаў, а яны — да (тых, што ў) абразаньні;
толькі ўбогіх, каб мы помнілі, што і намагаўся я выканаць дакладна.
Мы па прыродзе жыды, а ня з паганаў грэшнікі;
даведаўшыся, што чалавек апраўдваецца ня праз дзеі Закону, а толькі праз веру Ісуса Хрыста, і мы паверылі ў Хрыста Ісуса, каб апраўдацца паводля веры Хрыста, а ня паводля дзеяў Закону; таму што ня будзе апраўдана паводля дзеяў Закону ніякае цела.
Калі ж шукаючы апраўданьня ў Хрысьце, мы застаёмся грэшнымі, дык няўжо Хрыстос ёсьць служка грэху? Хай ня станецца!
Перш, чым прыйшла вера, мы былí замкнёны пад Законам дзеля веры, якая мусіла быць адкрытай.
а як прыйшла вера, дык мы ўжо (сталіся) ня пад павадыром.
Гэтак і мы, пакуль былí дзяцьмі, былі паняволены стыхіямі гэтага сьвету;
Мы ж, браты, паводля Ісаку зьяўляемся дзецьмі абяцаньня.
Так што, браты, мы зьяўляемся дзецьмі ня рабыні, але вольнай.
А мы духам чакаем і спадзяёмся на праведнасьць ад веры.
Калі мы жывём Духам, дык Духам і ходзім.
у Якім мы маем адкупленьне Крывёю Ягонай, дараваньне грахоў паводля багацьця Багадаці Ягонай,
у Ім, у Якім і сталіся мы нашчадкамі, быўшы наперад прызначанымі паводля задумы Таго, Хто ўсё робіць паводля рашэньня волі Сваёй,
паміж якімі і ўсе мы не́калі жылí ў пажадлівасьцях плоці нашай, выконваючы хаценьні плоці і думак, і былі па прыродзе дзе́цьмі гне́ву, як і астатнія,
Бо мы Ягонае стварэньне, створаныя ў Хрысьце Ісусе на добрыя ўчынкі, якія Бог загадзя прызначыў, каб нам іх выканаць.
таму што празь Яго мы, адны і другія, маем доступ у адным Духу да Бацькі.
у Якім мы маем адвагу і доступ з упэўненасьцю праз веру Ягоную.
каб мы больш ня былí як малыя дзеці, якія хістаюцца і захапляныя ўсякім ветрам вучэньня, падманам людзей, лісьлівасьцю і хітрынёй зма́ну,
Дзеля гэтага, адкінуўшы ілжу, гаварыце праўду кожны бліжняму свайму, бо мы ёсьць чэлясы адзін аднаму.
таму што мы — чэлясы Цела Ягонага, ад Цела Ягонага і ад Костак Ягоных.
Бо мы ёсьць абразаньне, якія служым Богу духам і хвалімся Хрыстом Ісусам, і ня на цела маем надзею,
Але чаго мы дасягнулі, паводля такога ж правіла павінны жыць і так думаць.
Таму і мы з таго дня, як пачулі (пра гэта), ня перастаём маліцца за вас і прасіць, каб вы былí напоўнены пазнаньнем волі Ягонай ва ўсякай мудрасьці і разуменьні духовым,
у Якім мы маем адкупленьне праз Кроў Ягоную, і дараваньне грахоў,
Якога мы абвяшчаем, абразумляючы ўсякага чалавека і вучачы ўсякага чалавека ўсякай мудрасьці, каб прадставіць усякага чалавека дасканалым у Хрысьце Ісусе;
Бо нашае Дабравесьце было ў вас ня толькі ў слове, але і ў сіле і ў Духу Сьвятым, і з поўным перакананьнем; і вы ведаеце, якімі мы былí паміж вамі дзеля вас.
Бо самі (людзі) распавядаюць пра нас, які ўваход мы мелі да вас, і якім чынам вы навярнуліся ад балванаў да Бога, каб служыць Богу жывому і праўдзіваму
але і раней нацярпеўшыся гора і зьняваг, як вы ведаеце, у Піліппах, мы адважыліся ў Богу нашым раска́заваць вам Эвангельле Бога зь вялікай барацьбой.
але паколькі мы былі выпрабаваны Богам, і нам даверана Эвангельле, таму і гаворым, ня як бы людзям дагаджаючы, але Богу, Які выпрабоўвае сэрцы нашыя.
І мы ніколі ня былі ў вас зь лісьлівым словам, як вы ведаеце, ані з думкай аб карысьці, Бог — сьведка!,
і ня шукаючы славы ад людзей: ні ад вас, ні ад другіх, хоць мы і маглі прадставіцца з важнасьцю, як Апосталы Хрыста,
але мы былі сярод вас лагоднымі, як карміцелька, якая клапоціцца аб дзетках сваіх.
Так і мы, маючы такія пачу́цьці да вас, пажадалі перадаць вам ня толькі Эвангельле Бога, але і душы нашыя, таму што вы сталіся нам любаснымі.
Дык помніце, браты, працу нашую і зьнямажэньне: працуючы дзень і ноч, каб ня абцяжарыць каго-небудзь з вас, мы абвяшчалі вам Эвангельле Бога.
Вы сьведкі і Бог, як сьвята і праведна і бяздакорна перад вамі, веручымі, мы паступалі,
так як вы ведаеце, як кожнага з вас, як бацька дзяцей сваіх, суцяшаючы і ўзмацняючы мы панукалі вас,
Таму і мы дзякуем Богу нясупынна за тое, што, прыняўшы слова пачутае ад нас, Слова Бога, вы прынялі (Яго) ня як слова чалавечае, але як Яно ёсьць у сапраўднасьці, як Слова Бога, Якое і дзейнічае ў вас, веручых.
Мы ж, браты, будучы разлучаны з вамі на кароткі час абліччам а ня сэрцам, зь вялікім жаданьнем прагнулі ўбачыць ваша аблічча.
Таму мы і памыкаліся прыйсьці да вас — я, Павал, — і адзін раз, і другі раз, але перашкодзіў нам шатан.
Таму, ня могучы балей трываць, мы вырашылі застацца ў Атэнах адны
каб ніхто ня хістаўся ў смутках гэтых: бо самі вы ведаеце, што да гэтага мы і прызначаны.
Бо і калі мы былі ў вас, мы прадказвалі вам, што маем цярпець прыгнёт, як і здарылася, і вы гэта ведаеце.
І цяпер, калі прыйшоў да нас ад вас Цімахвей і прынёс добрую вестку нам пра веру і любоў вашую, і што вы заўсёды маеце добрую памяць пра нас, жадаючы нас пабачыць, як і мы вас,
таму і мы, пры ўсім нашым смутку і гаротах нашых суцешаны вамі, браты, праз веру вашую.
Бо цяпер мы жывём, калі вы стаіцё ў Госпадзе.
Якую ж падзяку мы можам даць Богу за вас, за ўсю радасьць, якой радуемся за вас перад нашым Богам,
А вам хай Госпад дасьць узрасьці і напоўніцца са збыткам любоўю адзін да аднаго і да ўсіх, як і мы да вас:
бо ведаеце, якія прыказаньні мы далі вам ад Госпада Ісуса.
каб вы ня перавышалі дазволенага і ня паступалі карысьліва ў адносінах да брата свайго, бо Госпад помсьціць за ўсё гэтае, як і раней мы гаварылі вам і сьведчылі.
і рупліва дбаць, каб жыць ціха, і рабіць сваю (справу), і працаваць сваімі ўласнымі рукамі, як мы і загадалі вам:
Бо калі мы верым, што Ісус памёр і ўваскрос, то і памёршых у Ісусе Бог прывядзе разам зь Ім.
Бо гэтае мы вам кажам словам Госпада, што мы, жывыя, якія застаемся да прыходу Госпада, ня апярэдзім памёршых,
потым мы, што застаемся жывымі, разам зь імі падхоплены будзем на аблоках на сустрэчу з Госпадам у паветры, ды гэтак заўсёды з Госпадам будзем.
Усе вы ёсьць сыны сьвятла і сыны дня: мы ня зьяўляемся дзецьмі ночы, ані цемры.
А мы зьяўляючыся дзяцьмі дня, будзьма разумнаразважнымі, апрануўшыся ў панцыр веры і любові, і шалом надзеі выратаваньня,
Які памёр за нас, каб мы ці то сьпім, ці то ня сьпім, але каб мы жылі разам зь Ім.
Мы заўсёды павінны дзякаваць Богу за вас, браты, чаму вы і адпавядаеце, бо надзвычайна ўзрастае вера вашая, і памнажаецца любоў кожнага з усіх вас аднаго да аднаго,
так што мы самі хвалімся вамі ў цэрквах Бога з прычыны вашай цярплівасьці і веры ва ўсіх ганеньнях вашых і нягодах, якія вы пераносіце:
Мы ж павінны заўсёды дзякаваць Богу за вас, браты, любасныя Госпаду, што Бог выбраў вас ад пачатку на выратаваньне, праз асьвячэньне Духам і веру праўдзе,
і каб мы былі збаўлены ад нягодных і благіх людзей, таму што ня ва ўсіх вера.
Мы ж упэўнены аб вас у Госпадзе, што вы спаўняеце і будзеце спаўняць тое, што мы вам загадваем.
Бо самі вы ведаеце, як вам належыць насьлядоўваць нас, таму што мы сярод вас ня паступалі нягожа,
мы нават хлеба ня елі ні ў кога да́рма, але займаліся дзень і ноч цяжкай працай, каб нікога з вас ня абцяжарыць, —
і ня таму, што мы ня маем улады, але каб даць вам нас як узор, каб вы насьлядоўвалі нас.
Бо калі мы і былі ў вас, дык загадвалі вам гэтак: калі хто ня хоча працаваць, хай і ня есьць.
Гэтакім жа мы загадваем і просім Госпадам нашым Ісусам Хрыстом, каб яны, моўчкі працуючы, елі свой хлеб.
Таму мы і працуем і церпім ганьбу, таму што ўсклалі спадзяваньні на Бога Жывога, Які ёсьць Збавіцель усіх людзей, асабліва веручых.
Бо мы нічога ня прынесьлі ў гэты сьвет; таксама і вынясьці зь яго нічога ня можам.
Слова гэтае вернае: бо калі мы зь Ім памерлі, то і жыць будзем зь Ім;
калі мы няверныя, то Ён застаецца верным, бо Сам Сябе адрачыся ня можа.
якая вучыць нас, каб адкінуўшы бязбожнасьць і сьвецкія пажадлівасьці, разважна, праведна і багабойна пражылі мы ў цяперашнім веку,
Бо былí не́калі і мы няразумнымі, няпаслухмянымі, заблукаўшымі, былí рабамі юрлівасьцяў і розных асалодаў, жывучы ў злосьці і зайздрасьці, былí агіднымі, нянавідзілі адзін аднаго.
ня дзеля ўчынкаў праведнасьці, якія мы ўчынілі, але паводля Сваёй міласэрнасьці збавіў Ён нас праз купелю адраджэньня і абнаўленьня Сьвятым Духам,
каб мы, апраўданыя Ягонай Багадацьцю, сталіся спадкаемцамі жыцьця вечнага паводля надзеі (нашай).
Бо мы маем вялікую радасьць і суцяшэньне ў тваёй любові, бо табою, браце, супакоены сэрцы сьвятых.
дык як пазьбегнем мы, якія занядбалі гэткае вялікае выратаваньне, якое спачатку было абвешчана Госпадам, і ў нас умацавана тымі, што пачулі ад Яго,
усё пакарыў Ты пад ногі ягоныя». Бо калі (гаворым, што) пакарыў яму ўсё, (гэта значыць, што) нічога ня пакінуў Ён ня пакораным яму. Але цяпер мы бачым, (што) яшчэ ня ўсё Яму было пакорана.
Але мы бачым на нядоўга ўмалёнага перад Ангеламі, — Ісуса, — увенчанага славай і чэсьцю за перанясеньне сьмерці, каб Яму паводля Багадаці Бога перанесьці сьмерць за кожнага.
а Хрыстос — як Сын над домам Ягоным, дом жа Ягоны — мы, калі толькі адвагу і пахвалу надзеі цьвёрда да канца захаваем.
Бо мы сталіся супольнікамі Хрысту, калі толькі прынятае спачатку рашэньне цьвёрда захаваем да канца,
І мы бачым, што яны ня змаглі ўвайсьці праз няверства.
Бо ўваходзім у супакой мы, што паве́рылі, бо Ён сказаў: «Гэтак Я пакляўся ў гневе Маім: “ня ўвойдуць яны ў супакой Мой”», хаця дзеі Ягоныя былі скончаныя ўжо ад пачатку сьвету.
Таму што мы маем Архірэя ня такога, Які ня мог бы спагадаць нам у немачах нашых, але маем спакушанага ва ўсім падобна нам, але застаўся бяз грэху.
Мы ж упэўнены адносна вас, любасныя, што вы ёсьць у значна лепшым стане і трымаецеся збаўленьня, хоць і гаворым гэтак.
каб у двух нязьменных рэчах у якіх нямагчыма, каб Бог сказаў няпраўду, і мы, збаўленыя, мелі надзейнае суцяшэньне, і маглі ўхапіцца за надзею, якая ляжыць перад намі,
бо гэны (папярэдні) Закон нічога ня давёў да дасканаласьці, але ўводзіцца лепшая надзея, празь якую мы набліжаемся да Бога.
А галоўнае, пра што кажам, ёсьць у тым: мы маем Архірэя, Які сеў праваруч пасаду Велічы на Нябёсах,
Паводля гэтай волі мы асьвячоны праз прынясеньне Цела Ісуса Хрыста раз і назаўсёды.
Бо калі мы ахвотна грашым, пасьля таго, як атрымалі пазнаньне праўды, дык ня застаецца ўжо ахвяры за грахі,
Мы ж ня з тых, што праз страх адступаюцца на пагібель, але з тых, што стаяць у веры — на збаўленьне душы.
Верай мы спазнаём, што вякі наладжаны Словам Бога, што із нябачнага зроблена бачнае.
Таму і мы, маючы вакол сябе гэткае воблака сьведкаў, скінуўшы зь сябе ўсялякі цяжар і грэх, які пастаянна налягае на нас, будзем зь цярпеньнем праходзіць шлях барацьбы, які ляжыць перад намі,
Дык калі мы мелі ба́цькаў па целу, якія каралі нас, і мы баяліся іх, дык ці ні шмат больш мы павінны карыцца Ба́цьку духаў і жыць?
Глядзіце, ня адвярніцеся ад Таго, Хто гаворыць; бо калі тыя ня пазьбеглі пакараньня на зямлі, ня паслухаўшы папяраджаючага, то тым больш (ня пазьбегнем) мы, калі адвернемся ад Таго, Хто зь Нябёсаў,
Дык мы, прымаючы Валадарства няпахіснае, зьберагайма Багадаць, празь якую служыцімем Богу, як Яму заўгодна, з багавейнасьцю і страхам,
так што мы адважна кажам: «Госпад мне памочнік, і я ня збаюся: што зробіць мне чалавек?»
Мы маем ахвярнік, зь якога ня маюць права есьці тыя, што скініі служаць.
Маліцеся за нас, бо мы ўпэўнены, што маем добрае сумленьне, і ва ўсім жадаем паводзіць сябе чэсна.
і зрабіў нас Богу нашаму каралямі і сьвятарамі, і мы будзем валадарыць на зямлі.
