І крануліся з Овофу, і разьлягляліся табарам у Іім-Аварыме, на граніцах Моаву.
І сказаў ім: «Ганіце за імною, бо аддаў СПАДАР варагоў вашых, Моава, у рукі вашы». І зышлі за ім, і заваявалі броды Ёрдану аж да Моаву, і не давалі нікому пераходзіць.
І пайшоў пустынёю, і абмінуў зямлю Едомскую а зямлю Моаўскую, і прышоў з усходу сонца аж да зямлі Моаўскае, і разьлёгся табарам за Арнонам; але ня ўходзіў у граніцы Моаўскія, бо Арнон ё граніца Моаву.
З Араму а з Моаву а ад сыноў Амонавых а ад Пілішчан а ад Амалічан а з адабранага ў Гададэзэра Рэговёнка, караля Цоўскага.
Сэрца мае загалосе па Моаву; уцекачы ягоныя ўцякаюць да Цоару і да трэйцяга Еґлафу; бо, плачучы, яны падняліся ўсходамі да Лугіфу, на дарозе да Горонаіму паднялі крык зьнішчэньня;
Бо вада Дывону поўная крыві; бо Я навяду на Дывон яшчэ дадаткавае, — лявы на тога, хто ўцякае з Моаву, і на астачу зямлі.
Затым Моаў будзе выць па Моаву, кажны будзе выць; па подах Кір-Гарэсэфа будзеце плакаць, кажучы: «Напэўна зражаныя»;
Затым нутр Мой гучыць, як гарпа, па Моаву, і нутр Мой па Кір-Герэсе.
Едому а Моаву а сыном Амонавым
Няма болей хвалы Моаву; у Гэшбоне задумляюць ліха на яго, кажучы: "Прыходзьце й вынішчыма яго з быцьця народам". І ты, Мадмене, занямееш, меч пойдзе за табою.
Адцяты рог Моаву, і патрышчана плячо ягонае, — кажа СПАДАР. —
Пакіньце месты й жывіце на скалах, жыхары Моаву, і будзьце як галуба, што віець гняздо свае на бакох узыходу ў пячору.
Затым Я буду галасіць па Моаву, крычэць па ўсіх Моаўлянах; па людзёх Кір-Гэрэсу буду стагнаць.
Затым сэрца Мае па Моаву, як дуда, дудзець будзе; і сэрца Мае па людзёх Кір-Гэрэсу, як дуда, дудзець будзе, бо множасьць, прыдбаная ім, загінула.
Дайце крылы Моаву, каб ён лётма паляцеў, бо месты ягоныя будуць спустошаны, бязь нікога, хто жыў бы ў іх.
